Actueel

« Terug naar overzicht

Sinterklaas bestaat echt!

13 november

‘Sinterklaas bestaat echt, het is een verklede meneer.’

Bij een kind met autisme pak je dingen soms net even anders aan, gewoon omdat dat voor hem of haar het beste werkt. Een mooi voorbeeld daarvan is wat Floor haar kinderen vertelt over Sinterklaas. Floor is getrouwd met Geert en moeder van Thom (10), Iris (8) en Laura (5). Haar twee oudsten hebben autisme:

‘Bij Thom deden we het nog zoals de rest van Nederland: we vertelden het bekende verhaal van Sinterklaas. Over Spanje, dat de cadeautjes van de Sint komen en dat Sinterklaas echt bestaat. Toen Thom 6 was en hij op pakjesavond het echte verhaal ontdekte, verliep dat echter anders dan bij de meeste kinderen.

Ik las Thom zijn gedichtje voor. Het ging over Piet die door het raam keek, terwijl Thom zijn schoen aan het zetten was. Thom sprong van de bank en keek woest. Even was het stil en toen riep hij: “Je liegt! Je liegt! Dat kan helemaal niet!” Hij stormde de woonkamer uit, de trap op, naar zijn kamer.

Even waren we allemaal ontdaan. Toen ik naar hem toe liep, lag hij luid snikkend op zijn bed. Aanraken mocht ik niet. “Je bent de slechtste moeder van de wereld”, riep hij mij toe. “Jullie liegen tegen mij! Piet kon toen niet door het raam kijken, want de gordijnen waren dicht” Maanden heeft het geduurd voordat zijn vertrouwen in ons weer terugkwam, steeds weer noemde hij Sinterklaas. Als we over één ding logen, dan kon alles wel een leugen zijn. Als ik hem er nu nog naar vraag, bijna 5 jaar later, kan hij er nóg boos om worden.

Dit had ik van tevoren niet kunnen bedenken. We besloten het bij Laura en Iris anders aan te pakken. We vertelden hen dat Sinterklaas een meneer is die verkleed is. We vertelden dat wij Sinterklaas helpen door cadeautjes te kopen en we vertelden over de schmink van de Pieten. Wat dit opleverde, was dat ze Sinterklaas veel minder spannend vonden. En doordat we niet spraken over of hij wel of niet bestaat en gewoon benoemden dat hij een verklede meneer is, hebben we ook kunnen voorkomen dat ze andere kindjes erover vertelden.

Geen geheimen, open en eerlijk en hier en daar wat in het midden laten. Het bewust worden van het ‘echte verhaal’ ging bij Laura hierdoor heel geleidelijk en is nooit een schok geweest. En Iris zit er nu nog middenin. Hopelijk mag dat nog een jaartje zo blijven.’